Zoti na njeh

Parathënie

Zoti Jezus Krisht e di se ç’kemi në zemër. Ai i di mendimet që kemi në mendje. E di se sa të fortë e kemi besimin dhe se sa të madhe e kemi urinë dhe etjen në shpirtin tonë. Për shkak të marrëdhënies që kemi me Të, ne mund t’i besojmë Atij çdo detaj të jetës sonë. Nuk mund t’i shmangemi faktit se Ai na njeh ashtu siç jemi në të vërtetë.

Ai e di thellësinë e besimit tonë

“Dhe kur qe në Jeruzalem për festën e Pashkës, shumë vetë besuan në emrin e tij duke parë shenjat që bënte” (Gjoni 2:23).

Sot shumë vetë besojnë në Jezusin, ngaqë kanë parë mrekullitë e Tij. Ca të tjerë e ndjekin Jezusin për shkak të ndonjë përvoje emocionuese në të kaluarën. Është e mundur të kesh një nivel të tillë besimi, por të mos kesh një marrëdhënie personale me Krishtin. Ai nuk u zë “besë” këtyre njerëzve, sepse e di se ç’kanë ata në zemër (Gjoni 2:24). Nga ana e jashtme, ata mund të duken sikur kanë besim tek Zoti, por ky besim është i cekët dhe dëshmia e tyre është mishore dhe e egzagjeruar. Jezusi nuk ka “nevojë që ndokush të jepte dëshmi për njeriun, sepse ai e dinte ç’kishte përbrenda njeriut” (Gjoni 2:25). Pse iu duket e domosdoshme njerëzve që ta egzagjerojnë të vërtetën, kur bëhet fjalë për mrekullitë e kryera në shërbesat e tyre? Vallë, ç’arsye kanë që veprojnë kështu? Përgjigja është zakonisht: “Paraja!” Zoti i njeh këta njerëz dhe iu shmanget atyre.

Zoti iu zë besë atyre që e njohin Atë personalisht, pavarësisht nga mrekullitë. Njerëz të tillë kanë besim në fjalën e Tij dhe dëshirojnë të jetojnë jetë të shenjta para Tij. Ata nuk presin që ta ngopin barkun me ushqim apo me emocion, e pastaj t’i besojnë Atij. Ata që e ndjekin Zotin ngaqë duan fitim apo sukses për veten e tyre, nuk janë aspak të interesuar për sakrifikimin e mishit (ose vetes së tyre). Vini re se mësuesit që predikojnë “besim dhe pasuri me bollëk”, nuk flasin kurrë për shenjtërim dhe ndarje nga bota.

Ai e di urinë dhe etjen e shpirtit tonë

“Midis farisenjve ishte një njeri me emrin Nikodem, një krer i Judenjve. Ky erdhi natën te Jezusi dhe i tha: “Mësues, ne e dimë se ti je një mësues i ardhur nga Perëndia, sepse askush nuk mund të bëjë shenjat që bën ti, në qoftë se Perëndia nuk është me të” (Gjoni 3:1-2).

Edhe pse ishte prift, Nikodemi nuk e njihte Perëndinë me të vërtetë. Ai erdhi tek Jezusi, sepse në shpirt kishte një uri të madhe për të vërtetën. Ishte shkollar i mbaruar, e megjithatë ishte po aq i humbur (i pashpëtuar), sa edhe më i keqi i të gjithë mëkatarëve. Nuk kishte shumë dallim mes tij dhe shumicës së njerëzve që shkojnë nëpër shërbesa fetare në ditët e sotme. Ata kanë dëgjuar rreth Perëndisë, dhe ndoshta mund të dinë edhe pak gjëra nga Bibla, por nuk kanë një marrëdhënie personale me Zotin. Ndryshe nga këta njerëz fetarë, Nikodemi e dinte se ai ishte mëkatar dhe se kishte nevojë për një Shpëtimtar. Kujt iu drejtua, atëherë? Atyre priftërinjve në tempull, që kishin më shumë autoritet sesa ai? Jo. Ai e dinte se ata ishin po aq të vdekur shpirtërisht, sa ç’ishte edhe ai vetë. Ai iu drejtua Krishtit për një rrugëzgjidhje.

A ish vizita e tij në mes të natës tek Krishti një shenjë se kishte frikë, apo ishte thjesht ngaqë ai donte që të kishte një bisedë të qetë e pa ndërprerje me Të? Nganjëherë punët e përditshme mund të na grabisin kënaqësinë shpirtërore, të cilën mund ta gjejmë vetëm tek Krishti. Edhe ne gjithashtu kemi nevojë të shpenzojmë kohë në praninë e Tij, me qëllim që ta njohim Atë më mirë. Nikodemi i kishte dëgjuar historitë, por donte ta takonte Jezusin ballë për ballë. Jezusi i zuri besë këtij prifti që kërkonte shpëtim dhe i tregoi atij se çfarë i nevojitej më shumë: “Jezusi iu përgjigj dhe tha: “Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë”. Nikodemi i tha: “Po si mund të lindë njeriu kur është plak? A mund të hyjë ai për së dyti në barkun e nënës së vet dhe të lindë?” Jezusi u përgjigj: “Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë. Ç’ka lindur nga mishi është mish; por ç’ka lindur nga Fryma është frymë. Mos u mrrekullo që të thashë: "Duhet të lindni përsëri" (Gjoni 3:4-7). Nikodemi mori përgjigjen që i nevojitej, edhe pse ajo nuk ishte përgjigja që priste. Zoti çau mes për mes gjendjes shpirtërore fetare të Nikodemit dhe ia hapi zemrën për ta ndihmuar atë të shihte thelbin e problemit të vet. Nikodemi kish nevojë të rilindte përsëri, nëse donte të shijonte një marrëdhënie të drejtë me Perëndinë. Si do ta mbushim zemrën, po qe se nuk vijmë tek Krishti? Vetëm Ai i di nevojat e secilit prej nesh. Nuk janë dëshirat mishore të zemrave të turmave që kërkojnë mrekulli, ato që do të përmbushen, por është dëshira e sinqertë e një zemre të uritur (Mateu 5:6).      

Përfundim

“Në të vërtetë, në të vërtetë po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë” (Gjoni 3:3).

Jezusi na thotë edhe neve : “Në të vërtetë, në të vërtetë, po ju them…”. Ai as nuk na llaston, as nuk e përçmon mëkatin tonë, as nuk na lë që të zhytemi në vetë-drejtësi fetare. Ai do që zemrat tona të ndryshojnë. Mrekullia, të cilës i shkojnë pas pasuesit e vërtetë të Tij, është mrekullia më e madhe: mrekullia e pastrimit dhe e përtëritjes së shpirtit.

BACK

Page created 29 April 2006